Stanislaw Baranczak

Tlumaczenia / Translations

Siemionow Wladimirowi Uflandowi Nie bylo Iwanowa, Sidorowa, Pietrowa. Byla zielona laka, a na lace krowa. W dali pedzil po torach lancuszek stalowych wagonow. W jednym z nich jechal na urlop gdzies na poludnie Semionow. Czas plynal tak czy owak. Czas plynalby bez watpienia tak samo bez krowy czy laki, bez trawy czy jej trawnienia Podobnie - gdyby byli Iwanow, Pietrow i Sidorow, Semionow natomiast jechal wolga po szosie wzdluz torow. Poduma czlowiek nad tym i, gdyby lake napotka spojrzeniem, odwrocil sie z naglym dreszczem czy raczej z trwoga i drzeniem: jezeli rzeczywiscie nieruchomosc jest matka ruchu, czemu w tak roznych postaciach objawiaja sie oku i uchu? A chodzi nie tylko o twarze, lecz - co wazniejsze - o ciala! Laczy je tylko to, ze ich bezgranicznosc bedzie istniala, poki istnieje Siemionow: poki on, ta najdalsza odrosl czasu, podroza na urlop nadaje istnieniu istotnosc; dopoki ryczy pociag, zieleni sie wagon, przez miedze przelazi krowa; dopoki plynie czas, a Siemionow jedzie.

Pierwszy drozd I dreaded that first Robin, so Tak trwozyl mnie ten pierwszy Drozd- Lecz teraz- juz nim wladam, Przyzwyczajona don niezgorzej- Choc troche boli- nadal- Myslalam- dozyc chwili, kiedy Ten pierwszy Krzyk ustanie- A juz mnie Fortepiany Borow Nie wciagna w paszcz otchlanie- Z lekiem myslalam spotkaniu Z Zonkila Suknia Zlota- Przeszylaby mnie na wskros swoja Jaskrawo obca moda- Pragnelam, aby trawa rosla Szybciej- gdy juz przestanie, Niech bedzie zbyt wysoka, aby Zgory spogladac na mnie- Nie moglam scierpiec mysli o tym, Ze wroca Pszczoly- niechaj Spia w mrocznych krajach- czyz zna ktoras Slowo, na jakie czekam? Sa jednak tu; nikt z nich nie zawiodl- Ni Kwiat, ni skrawek Darni Nie wstrzymal sie, by nie urazic Mnie- Krolowej Kalwarii- Dziecinnym Pioropuszem macham Gdy salutuja- wierni- I godze sie- po sierocemu- Na bezmyslnosc ich Werbli-

Wejdz Stanalem na skraju lasu: Drozd spiewal. Za tym progiem Zmrok zewnetrzny sie stawal Wewnetrznym mrokiem. Zbyt ciemno bylo w gestwinie, By fruwac z galezi na galaz: Spiew- juz tylko tym jednym Ptak mogl sie zajac. Z blasku zachodu slonca Przetrwalo pasemko cienkie W ptasim glosie- dosc, by po ciemku Skonczyc piosenke. Przez mrok lesnych kolumnad Plynela muzyka drozda, Prawie wezwanie: wejdz w ciemnosc, Gdzie bol i grozba. Nie, ja chcialem wpatrywac sie w gwiazdy Ku ciemnosci odwrocony tylem. Nie wszedlbym nawet naprawde Proszony; a nie bylem.

Drozd o zmroku Wsparty o furtke zagajnika Czulem, jak mrozny zmrok W oko dnia szarym widmem wnika, Cmiac w nim slabnacy wzrok. Gdzieniegdzie powoj- uschly, blady- Jak strun zerwanych klab Bil jekiem w niebo; ludzkie slady Do chat zapedzal ziab. Zwlokom stulecia rozciagnietym Podobny byl ten swiat Pod plyta chmur i pod lamentem, Ktory go zegnal wiatr. Ustal odwieczny puls urodzin I wszelki duch u bram Jalowych, mroznych, mrocznych godzin Stal dretwo- jak ja sam. I nagle z gory przez korony Odartych z lisci drzew Dobiegl radosny, nie zmacony, Niepowtarzalny spiew; To nikly, watly, rzadkie pierze Stroszacy w wichrze drozd Rzucil w twarz pustce i niewierze Wlasnego wnetrza glos. I tak doglebnie bezasadny Byl ekstatyczny hymn, Tak calkiem nie mial racji zadnej w swiecie- przynajmniej w tym- Ze czulem przez rozwibrowana Radosc ptaka, na dnie, Jakas nadzieje, jemu znana a nie dostepna mnie 31 XII 1900

Thanks to Marlena Evans for donating this page.